COMING OUT

Op 24 oktober 1986, ik was zeventien, heb ik mijn coming-out gehad.
Ik heb echter altijd al geweten dat ik homo ben.
Homo zijn vind ik meer dan alleen een seksuele voorkeur: het is een levensvisie/-stijl, misschien zelfs bijna een filosofie.

 

Homoseksualiteit is voor mij meer dan alleen maar een seksuele voorkeur. Het vormt een groot deel mijn karakter en persoonlijkheid, net zoals Tibetaans Boeddhisme dat doet.

Ik zal kort proberen uit te leggen wat ik hiermee bedoel:

Net zoals bijna iedereen werd ik opgevoed als hetero.
Op een gegeven moment bleken mijn gevoelens anders te zijn dan van mij werd verwacht. Hierdoor ging ik alles wat me ooit was verteld en aangeleerd (opnieuw) beoordelen en kritischer bekijken.
Ik kwam tot het inzicht dat niet alles zo vanzelfsprekend is: het kan allemaal heel anders in elkaar zitten dan je wordt verteld en aangeleerd.
Dit maakt mij meer open voor nieuwe dingen en zorgt ervoor dat ik eerder een andere kijk op bepaalde zaken heb dan gemiddeld.

 

Zo, genoeg psychologie. Nu mijn coming-out verhaal:

Achteraf gezien heb ik eigenlijk altijd geweten dat ik homo ben.
Ik wilde op de basisschool met jongens omgaan, zoals meisjes met elkaar omgingen: lekker 'kneuterig' bij elkaar en wat frutselen.
Maar dat wilden de jongens nooit.
Toen ik 12 was, kwam ik erachter dat het woord 'homo' en mijn gevoelens voor jongens hetzelfde waren. Natuurlijk kende ik het woord al langer, maar had nog nooit de link gelegd met mijn eigen gevoelens.
Voor mij was het geen schok, maar meer een 'aha erlebnis':
nu had ik een naam voor mijn gevoelens.

 

Zoals de meesten, heb ik ook een ontkenningsfase gehad, maar de mijne duurde precies 1 dag!!!
Ik hanteerde als verklaring voor mijn gevoelens: ik wil er alleen uitzien als de mannen waar ik over fantaseer, dat betekent nog niet dat ik homo ben.
(toch wel een aardige psychologische benadering voor een 12-jarige.)
Diezelfde avond nog zei ik tegen mijzelf: 'ach, ik ben gewoon homo!' en daarmee was voor mij persoonlijk de kous af.

De volgende jaren vroeg ik me steeds af hoe en wanneer ik het moest vertellen aan m'n moeder.
Ach, op zich het probleem waar velen mee lopen.
Ik heb regelmatig op het punt gestaan, of me voorgesteld hoe en waar ik het zou vertellen, maar toch kwam het er niet van. Zelf dacht ik dat mijn moeder het inmiddels toch wel zou moeten zien, want op school bleek het wel duidelijk: ik werd regelmatig voor 'flikker' uitgescholden.
Ook had m'n moeder vroeger in een nichtenbar gewerkt, maar ondanks dat alles had ze niks door, wat me altijd heeft verbaasd.

 

Toen mijn zusje op straat speelde, kreeg ze regelmatig van de kinderen waar ze mee speelde de vraag of ik flikker was. Ze wist alleen niet wat dat was. Daarom vertelde ze het onze moeder, waar ik bij was.
Zonder de vraag van m'n zusje te beantwoorden, draaide mijn moeder zich naar mij en vroeg: 'Is dat zo?'
Hierop hoefde ik alleen maar 'ja' te zeggen, wat veel makkelijker is dan het echt te vertellen, en dat heb ik ook gedaan. Er viel een stilte en even later ging ze naar een vriend die tweelingbroers had, die allebei ook homo waren.
Dit alles gebeurde om kwart over zes 's avonds op 24 oktober 1986. Ik was toen 17 jaar.

 

De volgende paar dagen ging gewoon voorbij, zoals altijd.
De zaterdagavond echter kreeg ik alle vooroordelen over mij heen: ik moest niet denken dat ik nu gelijk met vrouwenkleren kon gaan lopen, make-up kon gaan dragen, enzovoorts!
Hierop ben ik heel erg kwaad geworden, omdat dit voor mij een bewijs was dat mijn eigen moeder mij totaal niet kende en omdat er de afgelopen dagen toch ook helemaal niets veranderd was!
Hierna is er nooit meer over gepraat. Sterker nog: het onderwerp is altijd vermeden.

Waarom vertel ik dit eigenlijk allemaal?!
De ontdekking van mijn homoseksualiteit en boeddhist zijn, zijn voor mij allebei even belangrijk en daarom wil ik ze allebei hier (op internet) vertellen.

Heel misschien zijn er zelfs mensen die iets aan dit verhaal hebben, omdat homoseksualiteit over het algemeen nog steeds niet als vanzelfsprekend beschouwd wordt.